در قانون ایران، شرط پشیمانی با استناد به ماده ۱۰ قانون مدنی (اصل آزادی قراردادها) و ماده ۴۰۱ قانون مدنی (خیار شرط) پذیرفته شده است.
نکات اصلی:
1. خیار شرط (حق فسخ):
مطابق ماده 401، طرفین میتوانند شرط کنند که یکی از آنها یا هر دو، در مدت معین حق فسخ معامله را داشته باشند ⚖️.
مثال: فروشنده یا خریدار تا ۳ روز حق فسخ دارند.
2. وجهالتزام:
در صورت پشیمانی، میتوان مبلغی به عنوان خسارت تعیین کرد 💵.
این شرط برای جبران خسارت و جلوگیری از سوءاستفاده از حق پشیمانی است.
3. شرایط اعتبار:
مشروعیت شرط ✅
تعیین مدت مشخص ⏳
تصریح در قرارداد 📝
بنابراین شرط پشیمانی از نظر قانونی معتبر است، مشروط به اینکه مخالف قانون یا نظم عمومی نباشد 📜